Tutaj przykłady można by mnożyć. Rodzice nadali nam dziwne imię, którego w szkole się wstydziłyśmy, a teraz jesteśmy z niego dumne. Zawsze miałyśmy za duże usta dopóki nie okazało się, że ten kształt warg jest marzeniem tysięcy kobiet. Przez całą podstawówkę obrywało nam się od nauczycieli za to, że zamiast notatkami zeszyty wypełniałyśmy rysunkami. Teraz ilustrujemy książki. Znajomi podśmiewali się z nas, że jesteśmy takie dokładne i pedantyczne. Teraz prowadzimy doskonale prosperujące biuro rachunkowe. Jak widać pozory mylą. A wy jakie macie doświadczenia. Czy to co kiedyś wydawało nam się wadą staje się zaletą, która wyróżnia nas z tłumu?

Ja zawsze uważałam będąc osobą chodzącą do podstawówki że nosząc okulary ludzie się ze mnie naśmiewają i wogóle , dobrze wiemy jakie kiedyś były paskudne oprawki itp!! Dopiero idąc na studia usłyszałam wiele komplementów dotyczących jak te oprawki zdobią moja twarz ;) Oczywiście teraz zmieniłam oprawki bo jest ich multum i są naprawdę super, i tak moja wielka przeszkoda czyli okulary stały się dla mnie atutem czymś co sprawia że łądniej wyglądam ;))

[email protected]

Heh kiedyś każdy mi mówił że mam takie chudziutkie włoski jak len zawsze mnie to denerowało, zawsze chciałam mieć takie lokowane bujne kudełki. teraz jednak wiem że łatwiej ułożyć jakieś fantazyjne fryzurki mając proste włoski, wystarczy jakies dobre cięcie i po problemie!!

xyzgirl

Każdą zaletę możemy zamienić w wadę i na odwrót.Grunt by zachować zdrowe proporcje ale niekiedy ciężko.Specyficzne jest u mnie to, że zawsze mówie to co myślę i czasem wypowiadam swoje zdanie w złych momentach co doprowadza do różnych czasem komicznych sytuacji,czym rozbawiam towarzystwo.Zawsze reagowałam spontanicznie, dzięki czemu nigdy nie przeszłam obojetnie obok leżącego człowieka, tłumacząc sobie (jak większość innych obojętnych przechodniów),że to "pewnie pijak".Zadrzyła mi się taka sytuacja,że tylko dzięki mojej szybkiej interwencji uratowano starszemu człowiekowi życie.Poza tym od dziecka mam w sobie zaciętość, tak zwany upór, który teraz inni potrafią docenić.Ponieważ wiedzą,że zlecając mi zadanie, będzie wykonane i zapięte na ostatni guzik. No i wypadałoby do wynurzeń dorzucić zaletę, ktora niekiedy "pachnie' wada...a mianowicie punktualność. Cenię czas innych i swój-dlatego wydaje mi się,że skoro ja mogę być punktualna to vice wersa ale życia pokazuje,że bywa inaczej:(

Ja osobiście tez miałam taką sytuację iż poszłam wyrzucić śmieci i zauważyłam leżącego bezdomnego koło śmietnika , też mogłam postąpić jak każdy z bloku i ominąc i powiedziec że pewnie znowu "zalał robaka" ale przecież jakby to leżał biznesman to każdy by mu pomógł!! Ja czasami jestem złośliwa i zbytnio wścibska będąc małą dziewczynką to każdy mówiłmi ugryź się w język, a teraz dzięki swojej gadatliwości nie pozwalam się zrobić na szaro , ludzie wiedzą że ze mnie nie można tak poprostu przerobić!!

[email protected]

wiecie co ja chyba nie mialam jakis wad które przeobraziły by sie w zalety?? chyba raczej odwrotnie ! mam zabójczy charakter jestem cholerykiem i właśnie to czasami powoduje że ludzie odemnie uciekają, ale mam zalety, jestem słowna, punktualna , dyskretna!! i oby więcej tych zalet sie pojawiało ;))

[email protected]

Myślę, że z wiekiem zmienia się nasz charakter. Nasze doświadczenia szlifują go, wygładzają jego szorstkie fragmenty. Życie obrabia nas jak złotnik diamenty. Potrafię sobie wyobrazić, mcdwa, jak kiedy trzeba tłumisz swój choleryczny charakter, a w innych sytuacjach pozwalasz mu się ujawnić. Potrafisz reagować szybko, spontanicznie i skutecznie, nieprawdaż?

heh ja włśąsnie podziwiam takie osoby które mówia prosto z mostu o co chodzi i nie dają sobie wmawiać różnych głupoty! ale to zasługa właśnie charakteru tak jak pisze mc dwa niektóre osoby może i uciekają ale taka osoba wie co chce i nikt nie będzie nia kierował!!! ja chciałabym być taka stanowcza, i bardzo wygadana a kiedy trzeba to krzyknąc ale po prostu się wstydzę :/...
[email protected]

Ja od zawsze mam wady, które jednak po części uważam za zalety. MCDWA też ze mnie straszny choleryk, ale wiesz.. mimo, że niektórych ludzi (i mnie samą też czasem) denerwuje mój charakter, to właśnie on często pomaga mi w trudnych sytuacjach. Potrafię wywalczyć swoje, stanowczo, ale kulturalnie, nie tłumię swoich myśli i emocji, ale wyrażam je jasno i odważnie, staram się być szczera (czasem do bólu). Ludzie to we mnie cenią, choć czasem trudno ze mną wytrzymać.
Od zawsze cechowałam się dużym biustem. Wkurzało mnie dawniej, że faceci gapią się tylko na moje piersi, kiedy ja twarz miałam kilkanaście cm wyżej! Teraz jednak (choć czasem mam kompleksy na jego punkcie) nie stanowi to dla mnie problemu Lubię jak faceci oglądają się za mną na chodniku i kiedy mój TŻ prawi mi z tego względu komplementy, zresztą nie tylko on, koleżanki zazdroszczą... Przecież biust, biodra i pupa to symbol kobiecości Choć ja i tak chyba zawsze będę marzyła o tym, żeby było zupełnie na odwrót..

Ja tam zawsze uważałam że nmoją "wadą" jest duży nos!! no ale to była wtedy moja obsesja dosłownie!! teraz uważam że mój nos jest ok ale obecnie przezuciło się to wszytko na moje "duże" uda i pupę! zapewne ze 100 lat temu byłby to atut a teraz jakby wada ;((

[email protected]

Nos czyni Cię inną, różną od innych. Nie tylko Ty masz duży nas, ja mam kartoflany, a moja najlepsza psiapsióła garbaty. Ja staram się nie pochylać przed kimś, żeby nie patrzył na mnie z góry, a moja koleżanka stara się nie stawać profilem. I po co? Tylko niepotrzebny stres... Uśmiecham się szeroko i śmieję się, że jednak coś odziedziczyłam po tym moim ojcu. Mam duże stopy, przez co nie mogę biegać w zgrabnych szpileczkach i ciężko mi znaleźć buty w moim rozmiarze. Trudno, za to jestem wysoka, co dobrze komponuje się z moimi dużymi stopami. Uda i pupa?? DZIEWCZYNO TO JEST MODNE!! Spójrz tylko na Beyonce, jest piękna i chce wrócić do swojej dawnej "murzyńskiej" kobiecej figury. Ważne żeby odpowiednio pielęgnować skórę, żeby była nawilżona i jędrna. Przecież to symbol kobiecości i na pewno nie 100 lat temu, ale teraz!!

Zapraszam na mój blog o prawdziwym pięknie :

http://prawdziwiekobieca.blog.onet.pl/

tylko że Beyonce to jest taka laska że szok!! ja mam problem bo pomimo licznych zabiegow moja skóra nie jest jędrna , ma pełno cellulitu i rozstępów! walczę jak mogę z tym dziadostwem i niestety narazie słabo widać rezultaty!!

[email protected]

wiecie ja tak sobie myślę że kiedys fakt że nie musiałam gotować byl dla każdego stwierdzeniem : ale ty masz dobrze!! a teraz mając ponad 20 lat jest mi wstyd że nawet nie wiem jak się pizze robi , mając przepis zrobie to jakoś ale chodzi o to opanoanie w kuchni!i uważam to za moją wadę ;(( a jak to jest z wami umiecie gotować??

[email protected]

Tak, jest laska bo nie widziałaś jej na żywo. na żywo, w życiu prywatnym, codziennym jest taką samą kobietą, dziewczyną jak my. Natomiast cuda nowoczesnej techniki i technologii sprawiają, że gwiazdy uchodzą do rangi BOSKICH z wyglądu. Im bardziej będziemy się tym przejmować i wierzyć w ich "zrobioną" urodę i ciało, tym bardziej będziemy na siebie patrzeć z obrzydzeniem. Pytam się: PO CO?

MCDWAONA ja tez nie umie gotować. Ja nawet kaszę mannę potrafię przypalić :/ Moja mama całe życie dbała o dom, wszystko miałam pod nosem, a teraz ugotowanie dla mnie czegoś to masakra. Co innego, gdybym miała własną kuchnię... lubię eksperymentować, ale nienawidzę jak ktoś mi się wtrąca do tego, co robię. Więc nie martw się, w późniejszym życiu praktyka nauczy Cię wszystkiego :)

Nieumiejętność gotowania przez kobietę staje się zaletą jeśli jej partnerem jest mężczyzna, który uwielbia gotować. Ciekawe czy żona Makłowicza umie gotować? Chyba może się skoncentrować na smakowaniu i chwaleniu męża.

Makłowicz podobno nie jest zawodowym kucharzem, ale kucharzem z hobby Ale tak czy siak, zazdroszczę jego żonie, bo co on nieraz wyprawia w tej kuchni.. Umiejętność gotowania przydaje się ludziom, którzy do jedzenia przywiązują dużą wagę, a ja niestety do takich nie należę. Mogłabym jeść przez tydzień to samo, mój facet także je, żeby nie być głodnym i to najczęściej w fast foodach (czego nie cierpię!) . Więc cóż.. nieprędko nauczę się gotować