Oddychanie czyli pranayama

Prana to dla joginów energia, życie i witalność ukryte w powietrzu atmosferycznym. Pranayama, czyli umiejętność właściwego oddychania polega na regulowaniu siły żywotnej poprzez rytmizację oddechu. Większość ludzi tylko częściowo wykorzystuje objętość swoich płuc. Bardzo często takie płytkie oddychanie, gdy żebra rozszerzają się minimalnie, powoduje dolegliwości w postaci bólu w górnej części pleców i szyi oraz niedotlenienie.
Ucząc się kontroli nad swym oddechem, zdobywasz siłę, dzięki której zapanujesz nad swymi uczuciami i zachowasz spokój w każdej sytuacji. Ponieważ nasza kultura narzuca nam siedzący tryb życia, prawie wszyscy mamy złe nawyki w dziedzinie oddechu. Najczęściej jest on płytki i szybki. Aby przekonać się o dobroczynnych skutkach efektywnego oddychania, takich jak zrelaksowane ciało i polepszony stan ducha, trzeba się niejako nauczyć go na nowo.
Już minimalne zmiany w postawie i skupienie się na prawidłowym oddychaniu pozwolą Ci lepiej dotlenić organizm i zniwelować uczucie zmęczenia, senności i znużenia. Aby uświadomić sobie zmianę, która musi zajść w oddychaniu, wyobraź sobie, że musisz niejako wtłoczyć świeże powietrze w dolną partię płuc, nie poruszając przy tym ramionami. Dlatego też wyprostuj się, odchyl przygarbione ramiona, a poczujesz, że większa ilość powietrza trafi do dolnej części płuc, a potem zostanie z niej usunięta. Bardzo istotne jest bowiem to, by dogłębny był również wydech, powodując całkowite oczyszczenie organizmu.

Trzy typy oddychania
1. Obojczykowe - to najpłytszy rodzaj oddechu; podczas wdechu ramiona i obojczyki unoszą się, natomiast brzuch - kurczy; wymaga to dużego wysiłku, a zapewnia niewielkie ilości powietrza.

2. Żebrowe - również niepełny oddech; pracują przy nim mięśnie międzyżebrowe, rozszerzające klatkę piersiową.
3. Przeponowe - najgłębszy typ oddychania; wykorzystywana jest przepona, powietrze trafia do najniższej i najbardziej pojemnej części płuc; oddech jest powolny, spokojny.

Oddech jogiczny łączy te trzy rodzaje. Wdech powoduje wypełnienie powietrzem brzucha, następnie unosi żebra, a na końcu obojczyki.

Oddychanie przeponą
Dążąc do poprawy swojego oddechu spróbuj najpierw opanować oddychanie przeponowe. W luźnym ubraniu połóż się na podłodze, na plecach. Połóż rękę na brzuchu, w miejscu, gdzie znajduje się przepona. Powoli nabierz powietrza w ten sposób, by unosił się brzuch, a nie żebra. Wypuszczając powietrze zaobserwuj kurczenie się mięśnia przeponowego.
Gdy opanujesz ten typ, możesz spróbować pełnego oddychania. Wdech powinien wówczas unosić po kolei brzuch, żebra, mostek, wydech zaś spowodować ich opadanie. W momencie, gdy nabierasz powietrza, wyobraź sobie, że dociera ono do najdalszych zakątków twego ciała, do dłoni, stóp, głowy. Postaraj się poczuć, jak krąży we krwi. W trakcie wydechu skoncentruj się na tym, jak napięcie ulatuje i poczuj przyjemne rozluźnienie mięśni.