"TRUDNO JEST OPISAC JEDEN DZIEŃ, KIEDY KAŻDY JEST POWIĄZANY Z POPRZEDNIMI...."

Bardzo raniutko jadę pociągiem do miasta gdzie właśnie będę zdawać egzaminy na moje ukochane i wyczekane studia... Moje serduszko przez godzinę jazdy telepie się i stukoce w rytm kół pociągu. Przez głowę tabun myśli płynie... Myślę sobie, jak to będzie na egzaminie, o co mnie mogą zapytać, czego będą oczekiwać? Mając 25 lat rozpoczynam studia, czy to nie jest za późno? Jak mnie inni zaakceptują? Zresztą co mnie to obchodzi, chcę studiować i to jest najważniejsze! Nie było mnie stać do tej pory na studia ,więc studiuję wtedy, kiedy mogę sobie na to pozwolić. Zaraz po liceum musiałam szukać pracy, aby pomóc mojej chorej na raka mamie. Od zawsze jej pomagałam, moja pierwsza praca to zbiory truskawek w wieku 15 lat, potem wiele, wiele następnych. Nigdy nie było nas stać na jakieś zbytki a tym bardziej na studia. Dziś, gdy mama już nie żyje, tym bardziej chcę aby mój los był inny. Mam dobrą, stałą pracę, kochanego mężczyznę i nadzieję oraz marzenia o lepszym jutrze. Z drugiej strony mam jeszcze dylematy natury moralnej: Czy nie zaniedbam pracy? Czy rodzina wybaczy mi te nie spędzone z Nimi weekendy? A co mi tam! Trzeba czasami zadbać o siebie dla dobra innych. O, już jestem na miejscu, idę pieszo do uczelni. Składam dokumenty w odpowiednim pokoju i dowiaduję się, że po uiszczeniu 300zł., mogę przystąpić do egzaminu. Uiszczam więc i przystępuję... Starsza pani o dziwnym wyrazie twarzy wypytuje mnie o stan rodzinny, pracę ( jednym słowem o moja zdolność do comiesięcznego opłacania szkoły), a potem o wybór kierunku oraz specjalizacji. Wybrałam Socjologię, kierunek Komunikacja Społeczna i Dziennikarstwo, przecież zawsze chciałam pracować z ludźmi. Na koniec pomyślałam sobie "Za pięć lat będę badać takie przypadki jak Ty- moja egzaminatorko..." Minął dokładnie rok od tego zdarzenia. Idę właśnie do dziekanatu aby złożyć indeks a w nim oceny i średnia 4,9. Całkiem nieźle! Marzenia jednak się spełniają...

Monika

» powrót do konkursu