11. Katarzyna z Wrocławia

Tego lata pojechałam w odwiedziny do mojej kuzynki, która dostała się właśnie na staż w Berlinie. W dni pracujące ona naturalnie szła do swojej pracy, ja natomiast, by zabić nudę wychodziłam na miasto, pomimo tegorocznych rekordowych upałów. Pewnego dnia, w czasie przechadzki, usłyszałam jak ktoś woła mnie po imieniu. Odwróciłam się i nagle stanęłam twarzą w twarz ze swoim pierwszym i największym chyba przyjacielem z dzieciństwa. Poznaliśmy się w wieku bodajże trzech lat, i do wieku lat dziewięciu byliśmy nierozłączni. Kiedy mieliśmy po dziewięć lat jego rodzice zdecydowali się na emigrację do Niemiec, gdzie mieszkają do tej pory. Nie widzieliśmy się i nie utrzymywaliśmy ze sobą kontaktu przez 16 lat, a mimo to Tomek od razu poznał mnie na ulicy i nie miał żadnych wątpliwości co do mojej tożsamości. Od tego dnia spotykaliśmy się codziennie wspominając nasze dzieciństwo m.in. pierogi i barszcz mojej babci, z których słynęła na całe osiedle oraz motor jego ojca, na którym przejażdżka stanowiła marzenie dla każdego dzieciaka z okolicy. Wspominaliśmy naszych kolegów z klasy, nauczycieli, rodzinę... Opowiadaliśmy o tym jak dalej potoczyły się nasze losy... Odnaleźliśmy się przypadkiem po szesnastu latach i obydwoje z przyjemnością stwierdziliśmy, że nadal jesteśmy przyjaciółmi, tylko tym razem na pewno nie zerwiemy kontaktu na tyle lat. Taka historia na pewno na długo zatrzyma wspomnienie lata u nas obojga i pozwoli cierpliwie czekać na następne. A może by tak warto by było odnaleźć innych "zagubionych" przyjaciół z którymi kontakt zerwał się nagle?

 
» powrót do listy