Może komuś wyda się to banalne, ale dla mnie, to o czym napisze z biegiem czasu stało się bardzo ważne. Był zwykły dzień. Na nic szczególnego się nie zanosiło. Obiad dla rodziny był przygotowany, mieszkanie posprzątane wiec siadłam do komputera. Weszłam na czat. I odezwała się do mnie osoba o niku "edi". Pomyślałam - facet. Nie miałam ochoty rozmawiać z facetem, wiec powiedziałam to szczerze i jakież było moje zaskoczenie jak "edim "okazała się dziewczyna. Zaczęłyśmy rozmawiać. Z każda minutą wciągała mnie ta rozmowa coraz bardziej. Mówiłyśmy o wszystkim. O kłopotach w rodzinie, o dzieciach, mężach, pogodzie o wszystkim. Tego dnia wygadałam się za wszystkie czasy. Jak na razie nie mam nic niezwykłego w tym wszystkim co napisałam, ale to nie koniec mojej historii. Zaczęłyśmy rozmawiać kilka razy w tygodniu. Edyta, bo tak ma na imię moja najlepsza przyjaciółka, wie o wszystkim co się u mnie i ze mną dzieje. To ona pomaga mi podjąć trudne decyzje, potrafi doradzić, trzyma kciuki jak moje dziecko pisze klasówkę lub egzamin. Jest zawsze ze mną. Ja też staram się z całych sił być razem z nią jak chorują jej dziewczynki, czy jak ma inne kłopoty. Ona wie, że nigdy jej nie zawiodę i wesprę w ciężkich chwilach. Gdy zbliżały się Święta Bożego Narodzenia, gdy zapytałam co najbardziej chciałaby dostać na gwiazdkę powiedziała mi, że największym prezentem byłoby poznanie mnie osobiście. Zaskoczyła mnie tym i sprawiła wielką radość, to było bardzo miłe. I ja chyba nie chciałam w tym roku innego prezentu niż poznanie Edyty. Jestem o tym przekonana, ze kiedyś się spotkamy. Przecież Tarnów nie leży na drugim końcu świata. I wiem że nadejdzie taki dzień, że weźmiemy swoje dzieci i razem pokażemy im góry, które tak bardzo obie kochamy. Życzę każdemu takiego przyjaciela jakim jest EDYTA.