Rok 2003 nie zmienił drastycznie mojego życia, ale pozwolił mi spojrzeć na różne sprawy inaczej i nauczyłam się czegoś nowego. Na początku roku 2003 moja mama zachorowała, nikt nie wiedział co jej jest, jeździła od lekarza do lekarza, całe miesiące spędzała w szpitalach. Okazało się, że mama przejdzie operację kręgosłupa. To dla wszystkich był szok. Szczególnie dla mnie, bo jestem bardzo związaną z moja mama. Skończyły się nasze wspólne wypady na miasto, miłe pogawędki, pełne śmiechu. To zastąpiły łzy i oczekiwanie na pomyślność operacji. Już nie miałam mamy dla siebie, nie było jej w domu, każdy chodził smutny i w złym humorze. Wtedy naprawdę zrozumiałam jak ważna jest dla mnie mama i jak bardzo ja kocham. Już po operacji, która ku radości wszystkich, powiodła się, czysto leżąc w łóżku myślałam, co by było, gdyby mamy zabrakło. Na pewno nie byłoby tak samo, zapłakałabym się chyba na śmierć. Mama jest już w domu, a ja rozumiem teraz co oznacza dom bez niej. Zabawne, ale dzięki temu zdarzeniu nauczyłam się samodzielności. Stałam się bardziej zaradna. Bo kto, jak nie ja, całymi dniami pod nieobecność mamy gotował obiady, sprzątał, pomagał rodzeństwu w nauce? Teraz ja stałam się gospodynią domu, tata spędzał całe dnie u mamy, wiec nie miał na nic czasu. Zrozumiałam też jak ciężko było mojej mamie prowadzić dom, przez ten czas jak była zdrowa. Nie wyobrażałam sobie, że gotowanie, sprzątanie staje się z czasem monotonne i zrozumiałam ciągłe pretensje mamy, jak nie chciałam jej w czymś pomoc. Mi prowadzenie domu zdawało się czymś łatwym, dopóki sama tego nie doświadczyłam. Widać, mimo tego zdarzenia, które dla wszystkich było przykre, nauczyłam się dużo i nie uważam roku 2003 za nieudany czy zmarnowany.